آه! که راه شهدا را گم کردیم! آن «علم» را که مورد اشاره قرآن و روایات اهلبیت (ع) است حمل بر علومی می‌کنیم که اصولا صورت دیگری از علم را غیر از آنها متصور نیستیم و آنگاه گمان می‌کنیم منظور قرآن کریم و معصومین (ع) از تأکید بر ارزش علم و علم آموزی و حتی منظور حضرت امام (ره) از «تعلیم و تعلم» همین است که در سیستم آموزشی غربی «از کودکستان تا دانشگاه» جاری است. این اشتباهی است که مؤمنینی همچون شهید احدی آنرا با نور قرآن درمی‌یابند (هدی للمتقین) و ما نمی‌یابیم. عُجبی که در علوم جدید هست وحشتناک است! انگار که هیچ صورت دیگری از علم در برابر این علوم متصور نیست. وقتی می‌گویی حضرت آیت‌الله شیخ حسنعلی اصفهانی (نخودکی) خرمایی به کسی که عقرب او را گزیده بود داد و او بهبود پیدا کرد، دنبال این است که بداند آن خرما طبق «معلومات» فارماکولوژی و توکسیکولوژی او حامل کدام آنتاگونیست بوده که با مولکولهای پروتئینی سم عقرب بر سر اشغال گیرنده‌های آن مولکلول‌ها رقابت کرده و تأثیر سم را خنثی کرده!! هیچ فکرش به این سمت نمی‌رود که آن هم برای خودش علمی بوده؛ «و علم آدم الاسماء کلها». این چه عُجبی است که علوم جدید با خود می‌آورند طوریکه «و علم آدم الاسماء کلها» برای مسلمان تالی قرآن فقط آیه‌ای می‌شود در قرآن که شاید سالی یکبار در ماه مبارک بهم برسند! آن تعلیمی که خدا به آدم کرده کدام است؟ این علم کجاست؟ راه به کجا می‌برد؟ شباهتش با راهی که معلومات علمی دنیای جدید بسوی آن می‌برند چیست؟ و «معلمان» این علم کجایند؟

علوم جدید و معلمان آنها در خدمت همان هدفی هستند که با نازل کردن انسان از شأنیت خلافت‌اللهی او راه بسوی آن می‌برند؛ تصرفی تخصصی در طبیعت در جهت تمتعی مسرفانه. سیستم آموزشی از کودکستان تا دانشگاه هم در همین راستا تعریف شده؛ پرورش دادن متخصصینی که در خدمت آن هدف کلی در بیایند. مگر انسان کار دیگری غیر از تمتع در این جهان ندارد؟ آیا تعلیم و تعلمی که عبادت است همین تعلیم و تعلمی است که راه انسان از «یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا فملقیه» به سوی کره ماه کج می‌کند؟ آیا اگر بشر توانست پا بر کره ماه بگذارد، عبودیت حق محقق شده؟!

روز معلم گرامی است و گرامی باد. یاد و خاطره استاد مجاهد، شهید مطهری، هم گرامی باد. تعلیم و تعلم در شیعه به خون است! و راه را همین خون است که می‌نمایاند. «خط سرخ شهادت خط علی و آل علی است» و خُزان العلم، آل علی (ع) بودند و لا غیر. معلم هم حسین (ع) بود و ما غیر او معلمی نمی‌شناسیم و نمی‌خواهیم هم که بشناسیم. راه را و هم بیراهه را همین خون است که می‌نمایاند. و در همین راه است که هر چه بنویسی «بی استثناء آموزنده» می‌شود. راه ما با راه غرب یکی نیست. علم ما با علم آنها یکی نیست. علم ما در «کتاب» است که «لا یمسه الا المطهرون» و علم آنها در «تِکست بوک» است که هر سال خودشان یک «ادیشن» بر آن می‌زنند. علم ما تعلیم و تعلمش عبودیت حق است و علم آنها تعلیم و تعلمش عبودیت انسان. علم ما نوری است که «یقذفه الله فی قلب من یشاء» و جهان را تبیین می‌کند و علم آنها جز تبیین نسبت‌های وضع شده در جهان خلقت برای تمتع بیشتر از طبیعت، متکفل چیز دیگری نیست. معلم ما خداست و معلم آنها بریده از خدا. علم ما مدینه‌ای همچون رسول (ص) دارد و بابش علی (ع) است و علم آنها آکادمی دارد و بابش را به یک ایمیل می‌توانی باز کنی!

«کار یک معلم جهادگر در تربیت جامعه، ارزشش از تبدیل خاک به طلا بیشتر است.» این مضمون جمله‌ای است که دیروز دکتر فرهاد دانشجو، رئیس جدید دانشگاه. آزاد اسلامی گفته است این جمله از امام خامنه‌ای (زید عزه) است. مجال بسط این جمله نیست و راستش جرأت شرحش را هم ندارم چون ضعف خودم را باید لو بدهم و من اینجا قصد دارم فقط هوای نفسم را لو بدهم! تبدیل خاک به طلا کار انبیاء و اولیاء الهی است «آنانکه خاک را به طلا کیمیا کند...» و «جهاد» هنری است که اصغر و اکبرش هر دو پیر آدم را در می‌آورد. هیچکدامش را ندارم. تکلیفم را هم برای خودم سنگین‌تر از اینی که هست نکنم بهتر است. معلم جهادگر سید شهیدان اهل قلم بود و خاک را هم به طلا او تبدیل ‌کرد و رفت. همو که یک ترم بیشتر نتوانست در کرسی تدریس دانشگاه هنر دوام بیاورد و دوربینش را سر دست گرفت و رفت فکه...

چطور می‌شود برای کسی که «نور» ندارد با زبان نور حرف زد و انتظار داشت که مفهوم بیفتد؟ این معضل (!) پاسخ خیلی ساده‌ای دارد. قرآن کریم می‌فرماید: «و من لم یجعل الله له نورا فما له من نور». یعنی آنکس که خدا نوری برای او قرار نداده باشد او بهره‌ای از نور ندارد. یعنی نمی‌شود! نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود!

اطاعت فرمان ولی امر با نور است و فهم این اطاعت به نور است! و همین نور است که برای یکی اهلیت ولایت می‌آورد و برای یکی نمی‌آورد. اینکه وقتی امام (ره) فرمان می‌دهد برای زدن ناو آمریکا در خلیج فارس، یار امام اما و اگر پیش می‌آورد ولی یکی مثل شهید نادر مهدوی بر قایق تندرو می‌نشیند و به ناوگان الکترونیکی شیطان می‌زند چون حرف امام (ره) نباید زمین بماند، این زیاد احتیاج به توضیح ندارد. کار نور است. اینکه سید شهیدان اهل قلم بعد از دیدار با امام خامنه‌ای در آبان‌ ۶۸ نوشت: «ما اهل ولایت هستیم و همه چیزمان در گرو همین اهلیت است»، این چیزی نیست که «تئوری» داشته باشد. اگر هم داشته باشد، آنرا جز نادر مهدوی هیچکس دیگری نمی‌تواند توضیح بدهد. اهلیت ولایت داشتن، با نور است و «نور» شوخی نیست! نزد تحلیلگران خبری، توی بساط وبلاگ‌نویس‌ها، لابلای توصیه‌های مجری - کارشناس‌های برنامه‌های مذهبی تلویزیون، یافت می‌نشود! ای بسا با ریش و تسبیح و انگشتر و خرقه هم بدست نیاید!!

***

منتظر وقت اذان بودیم. سه نفر. با «حاج آقا» چهار نفر. «حاج آقا» تکیه داده بود به دیوار و پایش را جمع کرده بود توی سینه‌اش و آرنجش را گذاشته بود روی زانو و گوشی موبایلش را توی دستش سبک و سنگین می‌کرد. زهوار گوشی‌اش در رفته بود و صحبت این بود که قرار است با یک نو  تعویض بشود. می‌گفت باز هم سونی اریکسون می‌خرد، نوکیا مال صهیونیست‌هاست. یکی از بچه‌ها که دو ساعت بیشتر نبود که در آن جمع با او آشنا شده بودم، بسیار باصفا و در کمال ادب و با حالتی که زیاد حالا بد نباشد تذکر دادنش، به «حاج آقا» گفت: «آقا فرموده‌اند که جنس ایرانی بخرید». «حاج آقا» با خیلی تأمل گفت: گوشی‌ ایرانی بخواهیم بخریم، فقط GLX است دیگر! بله، کالای ایرانی بخرید اما وقتی کالای ایرانی کیفیت ندارد، مردم (!) کالای خارجی را ترجیح خواهند داد به کالای ایرانی.

- درست است حاج آقا! ولی توی قرآن هم داریم که از آن چیزی که دوست دارید...

می‌خواست «لن تنالو البر حتی تنفقوا مما تحبون» را بخواند که «حاج آقا» حرفش را قطع کرد! دریغ ‌خوردم برای سخن بلندی که داشت بر زبانش جاری می‌شد و جاری نشد. می‌خواست مثل یک عاشق حرف بزند. می‌خواست برای توضیح اینکه باید از هوای نفست بگذری به قرآن کریم متوسل بشود و توضیح بدهد که از نفست هم باید انفاقی بکنی و همه‌اش به مال نیست. نشد اما.

- عزیز من! (با عتاب) وقتی خریدار می‌بینید که مثلا پیراهن تُرک کیفیت بهتری در مقایسه با پیراهن ایرانی دارد و برای خریدن جنس ایرانی، عِدل قیمت جنس ترک را باید بپردازد، پول را به جنس با کیفیت می‌دهد.

«حاج آقا» این را که گفت، دوست ما سرش را انداخت پایین و دیگر چیزی نگفت. انگشت‌های دو دستش را سفت ‌فشار داد توی هم و دست‌ها را در هم قفل کرد و گذاشت روی پاهایش که دو زانو نشسته بود رویشان و لبخند محجوبش دوباره آمد توی صورتش. باز یاد جمله عمیق سید شهیدان اهل قلم افتادم؛ «حزب الله عاشق است و در میان دنیا داران با همان مشکلی روبروست که هزار و چهارصد سال است اولیای خدا با آن روبرو هستند.» گوشی ِ با کیفیت، «دنیا» شد و «دنیاداری» در لباس دین گم شد و «عشق» به ولایت در وجود آن عاشق درک نشد. آه! که «پیام بسیجی اطاعت است، اطاعتی که از عشق به ولایت بر می‌خیزد.» داد از آن دمی که دهر، مدعیان را کنار تنور گر گرفته بخواند و فرمان ولی امر به میان بیاید تا سیه روی شود هر که در او غش باشد!!

این روزها یک مقدار که باران می‌زند، زمین یک عالمه سبز می‌شود. شاید اگر شما این روزها داخل شهری مثل تهران و همه‌اش وسط ساختمان‌ و خیابان‌ و بزرگراه‌ و پل و چهارراه و... باشید متوجه این حرف من نشوید! . از پنجره که بیرون را نگاه می‌کنم گاهی این ویوو (!) سبز شدن زمین، حواسم را موقع درس خواندن پرت می‌کند. دیروز داشتم از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم؛ دلم می‌خواست «عبدالباسط» یکبار دیگر می‌آمد و با آن چشمان اشکبارش می‌ایستاد جلوی آن میکروفون ایستاده و یکبار دیگر سوره «حجر» را با همه وجودش در دستگاه صبا تلاوت می‌کرد؛ «و من آیاته انک تری الارض خاشعة فاذا انزلنا علیه الماء اهتزت و ربت...» و مرا اندکی به فکر می‌برد که چرا زمین دل ما با اینهمه نزولاتی که از آسمانش می‌بارد جنبشی نمی‌کند و نمی‌روید؟ حسودیم می‌شود به «خشوع» زمین؛ خاک سیاه هم نشدیم خدایا! حول حالنا الی احسن الحال! یکماه گذشت و تحولی نشده هنوز. دریغ که از خاک سیاه عقب مانده‌ایم.

قویاً معتقدم آن عده از علاقمندان سید شهیدان اهل قلم که علاقه به خواندن یک دوره آثار او دارند اما هیچ اقدام جدی برای شروع این مطالعه انجام نمی‌دهند اهل درد نیستند! چند وقت پیش در یکی از مجلات زرد جمله‌ای خواندم که برای بیان منظورم جمله مناسبی است. نویسنده،‌ خطاب به خانم‌ها نوشته بود اگر رژ شما زودتر از خمیر دندانتان تمام می‌شود بدانید که شما فقر فرهنگی دارید! جمله‌ی نازلی است اما برای ادای منظورم گویاست. در میان دوستان مدعی کتابدوستی و مطالعه، می‌شناسم کسانی را که وبگردهای قهاری هستند ولی حجم عمده مطالعه‌شان را در وب، مطالبی که بیشتر با عقل سطحی سازگار است تشکیل می‌دهد و هر چند صفحات وب را با حجم بالا و صرف وقت فراوان مطالعه می‌کنند، «اهل» کتاب خواندن نیستند. نمی‌خواهم بگویم وبگردی کار بی‌حاصلی است ولی اینهمه هست که تعقل و تفکر فلسفی غالب وبگردها موقع وبگردی بیکار است! آمار نشان می‌دهد که میانگین حداکثر زمان صرف شده در یک وبلاگ پر بازدید، هشتاد ثانیه است و آمار خودم نشان می‌دهد که در هشتاد ثانیه، هیچ باری بر تعقل و تفکر انسان تحمیل نمی‌شود و بقول گفتنی از مخ آدم کار کشیده نمی‌شود! ایضا موقع تماشای فوتبال و سریال‌های تلویزیون و خواندن رمان‌های کیلویی یا نشستن پای بازی‌های کامپیوتری و...

می‌خواهم بگویم اگر تماشای فوتبال و سریال و نشستن ما پای بازی‌های کامپیوتری و ایضا وبگردی ما و رمان کیلویی خواندن ما، بیشتر از مطالعه کتب شهید آوینی است، ما زیر خط فقر فرهنگی قرار داریم!! تعبیر «فقر فرهنگی» را البته به قرینه «فقر فرهنگی» در جمله‌ای که از آن نشریه زرد نقل کردم، استفاده کردم و الا درستش این است که بگویم اگر تماشای فوتبال و سریال و نشستن ما پای بازی‌های کامپیوتری و... بیشتر از مطالعه کتب شهید آوینی است، ما درد نداریم! گریز از تفکر و تعقل فلسفی، به شهادت شهید آوینی از بلیات زمان ماست و «بشر امروز از تعقل فلسفی و تفکر می‌گریزد و روی به بازی‌ها و سرگرمی‌هایی می‌آورد که ذاتاً مبرای از تفکر باشند: فوتبال، جک پات، آتاری، سینما و تلویزیون و علی‌الخصوص کارتون!»

کتاب‌هایی هستند که بی‌دردها را بسوی خود نمی‌خوانند. قرآن در صدر این کتاب‌هاست! کتاب‌های سید هم از این قماشند و بهترین مثال از بی‌دردها خودمم! چند سال، پنج شش عنوان از کتاب‌های سید شهیدان اهل قلم را بدون اینکه حتی یک مقاله از آنها را کامل خوانده باشم در کتابخانه‌ام داشتم. سال 87 بود اولین بار، که کتاب «آغازی بر یک پایان» را بدست گرفتم و چند مقاله از آن را با دقت و عطش خواندم. البته گاه بود که آنها را برداشته و تورقی کرده بودم اما هیچگاه آنها را مثل آنروز بدست نگرفته بودم و هیچگاه هم مثل امروز شیفته یقین شهید آوینی به حق و ارادتش به دین نشده بودم. روزگاری بود آن روزها که قلم‌های بودار شبهه‌دار در روزنامه‌های بودار شبهه‌دار (!) هر چه هوای نفسشان بر نوشتنش حکم می‌کرد علیه همه چیز می‌نوشتند و سیل تزهای جدید روشنفکری در حوزه دین، از قلم معمم و غیر معمم، رکورد فروش می‌شکست و هر کس از جلوی میکروفونی رد می‌شد برای اثبات روشنفکری خود فحشی نثار دین و شبهه‌ای به ساحت اهلبیت (ع) و تقلید متدینین در احکام از مراجع و مطلق بودن ولایت فقیه و مدیریت فقهی و... می‌کرد. پدرم  میگویدخوب یادم هست که آنروزها برای خواندن مقالات برخی از این نام‌ها در روزنامه‌ها، قبل از رسیدن روزنامه به باجه روزنامه فروشی، جلوی باجه صف درست می‌شد. اگر نبود که قلم سید مرتضی آوینی دودمان برخی از اینها را در مقالات خود بر باد داده بود و افرادی را با نام نواخته بود، معلوم نبود همچون منی هم به گرداب اباطیل اینها نلغزد. آنروزها در کمتر بحثی جرأت ورود داشتم هر چند طرف بحث بر باطل بوده و من بر حق بوده باشم و در کمتر جمعی بود که جرأت استدلال و خاموش کردن مرجفی را داشته باشم.

شبیه یکی از همان روزها بود که وقتی توانستم با استدلالهای شهید آوینی در مقاله «تحلیل آسان»، «پروستروویکای اسلامی وجود ندارد» و «بنیان سفسطه بر باد است» کسی را در دانشگاه خاموش کنم، فهمیدم که حبل المتین فکری گمشده را یافته‌ام. البته آن روز یک چیز دیگر هم فهمیدم و آن اینکه شهید آوینی بسیار باسواد بوده است و اینها که با خط فکری انقلابی در افتاده‌‌اند و هنوز هم در در افتادن هستند، بر خلاف آنچه هیاهویشان می‌نمایاند، بی‌سوادند! در دوره‌ای که نزدیک ده سال بود و من چند کتاب را تنها به اعتبار شهرت شهید آوینی روی قفسه کتابخانه چیده و فصلی از هیچکدام را بطور کامل نخوانده بودم، گاه بوده که برای دلداری دادن به خودم، فکر کرده‌ام که هنوز وقت خواندن این کتاب‌ها نرسیده یا قلم شهید آوینی، زیادی سنگین است و از این کلاه‌های گشاد! اما امروز بهانه اصلی را یافته‌ام؛ بی‌دردی...

درد روزگار ما در ساحت فکر، درد دوری از دین است و زیر بار هر آنچه که با نام روشنفکری فحشی نثار دین کرده رفتن، یا مسحور جاذبیت هر آنچه شدن که جایگزین جاذبیت دو رکعت نماز شده! از پیام‌های سکولاریستی در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی و حتی زیرنویس برنامه‌های تلویزیونی، وقتی که از تعبیر «کارشناس مذهبی» بجای «عالم دینی» برای معرفی حجتِ اسلام و مسلمین استفاده می‌کنند بگیر، از جایگزین شدن تعبیر «رفتار جنسی پرخطر» بجای «گناه زنا» در پیام‌های روز جهانی ایدز در رسانه‌های جمهوری اسلامی بگیر تا جایگزین شدن کلمات قرآنی «مستکبرین» و «مستضعفین» و «برادر» و... با «قدرت‌های جهانی» و «اقشار آسیب پذیر» و «شهروند» در پیام‌های سیاسی سیاسیون، تا جاذبیت محصولات تکنولوژیک از یک لپ‌تاپ و گوشی موبایل تا یک تلویزیون پلاسما و بخارشوی برقی در خانه که ذات همه را وقتی می‌کاوی، با دین است که در افتاده‌اند و کسی نیست که از این خباثت پنهانی که با همین‌ها در فکر دینی ما راه پیدا می‌کند، پرده بردارد. شهید آوینی در پرده برداشتن از این خباثت غوغا کرده و ما در بی‌دردی!

«بعنوان رئیس جمهور آمریکا می‌گویم؛ بلوف نمی‌زنم!» مصاحبه جفری گلدبرگ با اوباما - مجله آتلانتیک

آقای اوباما! شما چرا نمی‌فهمید؟! به ولای علی قسم ! امام (ره) هم وقتی می‌گفت: «ما آمریکا را زیر پا می‌گذاریم» بلوف نمی‌زد! آقای جفری گلدبرگ! چرا شما نمی‌فهمید؟ به ابوالفضل ! وقتی امام خمینی (ره) می‌گفت: «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» واقعا منظورش این بود که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند! بنده دقیقا یادم هست که وقتی جنابعالی در دهم دسامبر ۲۰۱۰ در واشنگتن و در حضور سران امنیتی - اطلاعاتی اسرائیل (ژنرال یاکوف آمیدرور، ژنرال اوزی رابین، اوری لوبرانی، ریچارد هلمن) اعلام کردید که بر اساس تحقیقاتی که طی چندین ماه اقامت در اسرائیل انجام داده‌اید، اسرائیل به ضرس قاطع در نیمه دوم ۲۰۱۱ حمله نظامی به ایران را عملی خواهد کرد، «ژنرال آمیدرور» که درست سمت راست شما نشسته بود بعد از اینکه از خبرنگاران خواست که دوربین‌هایشان را خاموش کنند، با این جمله که «احدی در اسرائیل حاضر نیست با ایران بجنگد» حاصل تحقیقات شما را به زباله‌دان خودتان در نشریه آتلانتیک ریخت! آقای نتانیاهو! ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفا کأنهم بنیان مرصوص. به ابوالفضل اگر گرفتید که چی گفتم!! اسرائیل را از صفحه روزگار، مردانی محو خواهند کرد که خدا دوستشان دارد و عارف کامل، مرحوم میرزا جواد آقا ملکی تبریزی (عقمت الدهور عن عدیله و العصور عن بدیله) در کتاب «اسرار الصلواة»‌شان نوشته‌اند که دوست داشتن خدا به معنی برداشتن حجاب است. خدا وکیلی اینرا ما خودمان هم نفهمیده‌ایم چه برسد به شما!!

آقای نتانیاهو! میکروفونی را که در اجلاس گروه ۲۰ در «کن» فرانسه باز مانده بود و سارکوزی پشت آن گفت که: «از دروغ‌های نتانیاهو خسته شده‌ام» و اوباما در جوابش گفت: «تو خسته شده‌ای، مرا بگو که مجبورم هر روز ببینمش» یادتان هست؟! منظور اوباما را شما هم اگر نگرفته باشید، ما گرفته‌ایم! عنایت بفرمائید؛ بجان شما نه به جان همین «ایهود باراک»، اواباما راضی است که شما همین الان از صفحه روزگار محو شوید بروید پی کارتان تا دولت مفلوک آمریکا برود پی بدبختی‌‌اش! واللاااا...

در آستانه دیدار اوباما و نتانیاهو در واشنگتن، اوباما در مصاحبه با مجله آتلانتیک گفته است در مورد ایران بلوف نمی‌زند و دیگر باید به ایران حمله کند اما از اسرائیل خواسته است که از هرگونه اقدام یکجانبه و خودسرانه برای حمله نظامی به ایران خودداری کند. نتانیاهو هم پایش به واشنگتن نرسیده به اوباما پیغام داده که اسرائیل حق آزادی عمل برای خود را در اقدام برای از بین بردن تهدید محو اسرائیل از صفحه روزگار محفوظ می‌داند. مردک (بابت دو بار استفاده از کلمه آقا برای نتانیاهو استغفار می‌کنیم!) ...مردک خیال کرده جمهوری اسلامی مِلک حسین دوره‌گرد اردنی است که می‌خواهد همینجوری سرش را بیندازد پایین بیاید تو! تو را بخدا اگر کسی حوصله دارد برای این مرد عصبانی توضیح بدهد که اینجا همانجاست که اسم اولین عملیاتی که بچه‌های خمینی در آن خواباندند توی گوش استکبار، «الی بیت المقدس» بود.

اسرائیل از اینکه وقت برای متوقف کردن ایران دارد می‌گذرد نگران است و آمریکا دستپاچه از اینکه نکند اسرائیل بی‌گدار به آب بزند. و اوباما این وسط دارد طنز می‌گوید: «من فکر می‌کنم، هم دولت ایران و هم دولت اسرائیل می‌فهمند که وقتی ایالات متحده می‌گوید این غیر قابل قبول است که ایران سلاح هسته‌ای داشته باشد، دارد جدی حرف می‌زند!» و آسوشیتدپرس تحلیل می‌کند که در حالیکه کاندیداهای جمهوری خواه، خودشان را برای حمله به اوباما در برابر اولین نگاه چپ به اسرائیل آماده کرده‌اند، اوباما جرأت سختگیری برای اسرائیل را ندارد!

آقای اوباما! به پیر به پیغمبر ما از شما نمی‌ترسیم؛ بلوف بزنید یا نزنید. 12اسفندکلی از سبزهای ما هم آمدند و رأی دادند! پایتان را بگذارید اینجا، یک مملکت لبیک می‌گوید به خامنه‌ای (زید عزه)، آنوقت باید بروید یک جایی توی تاریخ خودتان را گم کنید.